🌐 Ελληνικά
EnglishالعربيةБългарскиবাংলাBosanskiČeštinaDanskDeutschΕλληνικάEspañol (España)Español (Latinoamérica)EestiSuomiFilipinoFrançaisहिन्दीHrvatskiMagyarBahasa IndonesiaItaliano日本語한국어LietuviųLatviešuМакедонскиBahasa MelayuNorsk bokmålNederlandsPolskiPortuguês (Brasil)Português (Portugal)RomânăРусскийSlovenčinaSlovenščinaShqipSrpskiSvenskaไทยTürkçeУкраїнськаاردوTiếng Việt简体中文繁體中文
Training

Διαμορφώσεις HIIT για διαλειμματικό τρέξιμο και shuttle running

Τα σχήματα τρεξίματος σύντομων διαλειμμάτων 15 έως 30 δευτερολέπτων που καθορίζονται βάσει της αναερόβιας εφεδρείας ταχύτητας ή της ταχύτητας στο τεστ διαλειμματικής φυσικής κατάστασης μεγιστοποιούν την απόδοση στο τρέξιμο υψηλής έντασης με μικρότερη ατομική διακύμανση. Η προσθήκη στροφών shuttle ή ενεργητικής αποκατάστασης αυξάνει τη μεταβολική και υποκειμενική επιβάρυνση, ενώ οι περίοδοι ανάπαυσης κάτω των 20 δευτερολέπτων περιορίζουν την αποκατάσταση της φωσφοκρεατίνης και αυξάνουν τη νευρομυϊκή κόπωση.

Τελευταία ενημέρωση: 2026-10-25

Τα σχήματα τρεξίματος σύντομων διαλειμμάτων (15 έως 30 δευτερόλεπτα έργου με αναλογίες έργου προς ανάπαυση από 1:1 έως 2:1) βαθμονομημένα με βάση την αναερόβια εφεδρεία ταχύτητας (ASR) ή την ταχύτητα στο 30–15 Intermittent Fitness Test (VIFT) προσφέρουν τις πιο αξιόπιστες βελτιώσεις στη διαλειμματική ικανότητα τρεξίματος και στην απόδοση σε τεστ διαδρομών shuttle [1, 7, 8, 15]. Ο κύριος συμβιβασμός είναι μηχανικός και μεταβολικός: η ενσωμάτωση διαδρομών shuttle με αλλαγές κατεύθυνσης ή η μείωση των περιόδων ανάπαυσης κάτω από τα 20 δευτερόλεπτα αυξάνει κατακόρυφα την αναερόβια γλυκολυτική συμμετοχή, την υποκειμενική αντίληψη κόπωσης και τη νευρομυϊκή κόπωση, χωρίς απαραίτητα να παρατείνει τον χρόνο που δαπανάται σε υψηλές αερόβιες εντάσεις [1, 18, 24].

Αναλογίες έργου προς ανάπαυση και χρόνος στην αερόβια «κόκκινη ζώνη»

Η διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης (HIIT) στοχεύει στον χρόνο παραμονής στην καρδιοαναπνευστική «κόκκινη ζώνη» (στο ή πάνω από το 90% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, V˙O2max) για την πρόκληση συστημικών προσαρμογών [20]. Η δομή των διαστημάτων έργου και αποκατάστασης καθορίζει το πόσο αποδοτικά συσσωρεύει ο αθλητής αυτόν τον όγκο στην κόκκινη ζώνη [1, 12, 20].

Τα πρωτόκολλα HIIT σύντομων διαλειμμάτων (όπως 15 δευτερόλεπτα έργου εναλλασσόμενα με 15 δευτερόλεπτα ανάπαυσης) προκαλούν συγκεντρωτικές απαιτήσεις περίπου στο 88% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας (HRmax), στο 78% της V˙O2max, κατά μέσο όρο 259 δευτερόλεπτα πάνω από το 90% της V˙O2max και συγκεντρώσεις γαλακτικού στο αίμα γύρω στα 8,3 mmol/L [1]. Σε αυτές τις δομές 15:15, το 50% έως 70% του συνολικού χρόνου της συνεδρίας μπορεί να συσσωρευτεί στη ζώνη του 90% έως 95% της V˙O2max, σε σύγκριση με το 30% έως 45% για τα παραδοσιακά μεγάλα διαλείμματα 4 × 4 λεπτών και το 20% έως 35% για την προπόνηση σπριντ διαλειμμάτων (SIT) [12].

Η τροποποίηση της διάρκειας, της έντασης και της αποκατάστασης μεταβάλλει αυτό το ερέθισμα:

  • Διάρκεια διαλείμματος και ένταση: Η μετάβαση από μια βάση διαστημάτων 15 δευτερολέπτων στο 120% της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας (MAS) σε 30 δευτερόλεπτα έργου και 30 δευτερόλεπτα ανάπαυσης, ή η αύξηση της έντασης τρεξίματος κατά 5% MAS, μεγιστοποιεί τον χρόνο πάνω από το 90% της V˙O2max [1]. Σε δρομείς μεσαίων αποστάσεων, η εκτέλεση διαστημάτων 30 δευτερολέπτων στο 105% της ταχύτητας στη V˙O2max (vV˙O2max) διπλασίασε τον χρόνο πάνω από το 90% της V˙O2max σε σύγκριση με το 100% της vV˙O2max (338,1 δευτ. έναντι 167,7 δευτ.) [23]. Ωστόσο, η περαιτέρω αύξηση της έντασης στο 110% μείωσε τη συσσώρευση στην κόκκινη ζώνη στα 197,8 δευτερόλεπτα λόγω πρόωρης εξάντλησης, μειώνοντας τον ολοκληρωμένο όγκο από 24 επαναλήψεις σε μόλις 11 [23].
  • Ενεργητική έναντι παθητικής αποκατάστασης: Σε επαναλήψεις διαστημάτων 15 δευτερολέπτων, η χρήση ενεργητικής αποκατάστασης στο 50% της MAS απέφερε το 64% της συνολικής διάρκειας της συνεδρίας πάνω από το 90% της V˙O2max, έναντι 43% με παθητική αποκατάσταση [24]. Η ενεργητική αποκατάσταση αποτρέπει την επαναφορά της καρδιοαναπνευστικής κινητικής στην ηρεμία, επιταχύνοντας τον ρυθμό με τον οποίο ο αθλητής επιστρέφει στη V˙O2max κατά τις επόμενες επαναλήψεις [24].
  • Κατώφλια διάρκειας αποκατάστασης: Οι διάρκειες ανάπαυσης κάτω των 20 δευτερολέπτων δεν επαρκούν για ουσιαστική επανασύνθεση της φωσφοκρεατίνης (PCr) — η οποία απαιτεί περίπου 20 έως 30 δευτερόλεπτα για να αποκαταστήσει περίπου το 50% των επιπέδων ηρεμίας [5, 24]. Διαλείμματα ανάπαυσης μικρότερα από αυτό μετατοπίζουν την παροχή ενέργειας προς την αναερόβια γλυκόλυση [24]. Αντίθετα, η παράταση των διαλειμμάτων ανάκαμψης πέραν των 97 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια σύντομων σπριντ προσφέρει φθίνοντα αερόβια οφέλη [24].

Σε ένα ευρύ φάσμα προσαρμογών αντοχής, η καμπύλη απόκρισης τύπου ανεστραμμένου U για τα κέρδη στη V˙O2max κορυφώνεται σε περίπου 140 δευτερόλεπτα έργου με 165 δευτερόλεπτα αποκατάστασης (αναλογία ~1:1,2), με διαστήματα 3 έως 5 λεπτών συνδυασμένα με αναλογίες ανάπαυσης 1:1 έως 2:1 να εμφανίζουν μέσες βελτιώσεις της V˙O2max γύρω στα 0,85 L/min [24]. Ωστόσο, για το τρέξιμο shuttle και τα διαλειμματικά αθλήματα, τα σχήματα σύντομων διαλειμμάτων επιτρέπουν σημαντικά υψηλότερες ταχύτητες τρεξίματος (για παράδειγμα, 3,5 m/s έναντι 2,95 m/s στα μεγάλα διαστήματα) και μεγαλύτερες διάρκειες αυξημένης κατανάλωσης οξυγόνου μετά την άσκηση (EPOC) (83,4 λεπτά έναντι 61,3 λεπτών) παρά τη χαμηλότερη υποκειμενική αίσθηση δύσπνοιας [10].

Καθορισμός έντασης βάσει MAS, VIFT και αναερόβιας εφεδρείας ταχύτητας

Η εξατομίκευση της ταχύτητας τρεξίματος είναι απαραίτητη για την αποφυγή υπερβολικής κόπωσης ή ερεθισμάτων κατώτερων του στόχου [7, 8, 20]. Το τρέξιμο υψηλής έντασης στοχεύει σε εντάσεις από το 90% έως 95% της ελάχιστης ταχύτητας στη V˙O2max έως και το 100% της μέγιστης ταχύτητας σπριντ (MSS) [18].

Η χρήση μόνο της MAS για τον καθορισμό υπερμέγιστων στόχων (όπως το 120% της MAS) προκαλεί συχνά μεγάλες διακυμάνσεις στην ανοχή των αθλητών, επειδή αγνοεί την αναερόβια εφεδρεία ταχύτητας (το εύρος ταχύτητας μεταξύ MAS και MSS) [4, 7, 8]. Ο καθορισμός των διαλειμμάτων μέσω της αναερόβιας εφεδρείας ταχύτητας (π.χ. MAS + 20% ASR) ή της VIFT τυποποιεί την εσωτερική φυσιολογική επιβάρυνση [7, 8]:

  • Σε μια μελέτη 6 εβδομάδων με ποδοσφαιριστές, τα σύντομα διαστήματα (15 δευτ. έργο / 15 δευτ. παθητική ανάπαυση) που καθορίστηκαν σε Δ%20ASR, 95% VIFT και 120% MAS βελτίωσαν όλα σημαντικά τη σχετική V˙O2max (μεγέθη επίδρασης 1,6, 1,2 και 1,1, αντίστοιχα) [7].
  • Οι ομάδες ASR και VIFT εμφάνισαν χαμηλότερη μεταβλητότητα μεταξύ των ατόμων (συντελεστές μεταβλητότητας) στις καρδιαγγειακές προσαρμογές (όπως η μέγιστη καρδιακή παροχή και ο όγκος παλμού) σε σύγκριση με την ομάδα %MAS [7].
  • Η τυποποίηση βάσει της ατομικής ASR μειώνει επίσης τη μεταβλητότητα στα υπόλοιπα του χρόνου μέχρι την εξάντληση κατά το υπερμέγιστο τρέξιμο σε σύγκριση με τον καθορισμό βάσει %MAS ή %VIFT [8].

Το 30–15 Intermittent Fitness Test (30-15 IFT) αντικατοπτρίζει άμεσα αυτές τις ειδικές απαιτήσεις των αθλημάτων [5, 8]. Αποτελούμενο από διαδρομές shuttle 30 δευτερολέπτων με 15 δευτερόλεπτα ανάκαμψης με βάδην και αυξήσεις σταδίων κατά 0,5 km/h, η αναλογία έργου προς ανάπαυση 2:1 αντικατοπτρίζει τις διαλειμματικές απαιτήσεις των αγώνων [5]. Η τελική του ταχύτητα (VIFT) συνυπολογίζει την κινητική του V˙O2, την ASR, την ικανότητα αποκατάστασης, την επιτάχυνση, την επιβράδυνση και την ικανότητα αλλαγής κατεύθυνσης [8]. Το τεστ διαθέτει υψηλή αξιοπιστία (συντελεστής ενδοταξικής συσχέτισης 0,96, τυπικό σφάλμα 0,3 km/h) και επιτρέπει την άμεση εκτίμηση της V˙O2max μέσω της ηλικίας, του φύλου, της σωματικής μάζας και της τελικής ταχύτητας του αθλητή [4].

V˙O2max=28.3−(2.15×G)−(0.741×A)−(0.0357×W)+(0.0586×A×VIFT)+(1.03×VIFT) (όπου G είναι το φύλο: άνδρες = 1, γυναίκες = 2, A είναι η ηλικία σε έτη, W είναι το σωματικό βάρος σε κιλά) [4].

Προσαρμογές στο διαλειμματικό τρέξιμο και απαιτήσεις των διαδρομών shuttle

Μετα-αναλυτικά δεδομένα σε προπονημένους έφηβους αθλητές δείχνουν ότι τα προγράμματα HIIT αποφέρουν μεγάλες, σημαντικές βελτιώσεις στην απόδοση στο VIFT (τυποποιημένη μέση διαφορά [SMD] = 1,13) παράλληλα με βελτιώσεις στη V˙O2max (SMD = 0,65) και σε δοκιμασίες διαλειμματικής αντοχής πεδίου, όπως τα επίπεδα 1 και 2 του Yo-Yo Intermittent Recovery (SMD = 0,65) [3, 15]. Το HIIT βελτιώνει επίσης τα γραμμικά σπριντ σε αποστάσεις ≤10 m (SMD = -0,79), ≥20 m (SMD = -0,28) και την απόδοση αλλαγής κατεύθυνσης (SMD = -0,54) [3, 15]. Ειδικές βελτιώσεις στην ικανότητα επαναλαμβανόμενων σπριντ (RSA) προκύπτουν κυρίως από πρωτόκολλα προπόνησης επαναλαμβανόμενων σπριντ (SMD = -0,70) [3, 15]. Σε ποδοσφαιριστές, το HIIT βασισμένο στο τρέξιμο και τα αγωνιστικά παιχνίδια σε μικρούς χώρους (SSG) παράγουν ισοδύναμες βελτιώσεις στην κορυφαία πρόσληψη οξυγόνου, τη δρομική οικονομία, τη MAS και τις μετρήσεις shuttle [2].

Η εισαγωγή διαδρομών shuttle με αλλαγές κατεύθυνσης μεταβάλλει την εσωτερική επιβάρυνση:

  • Μεταβολικό και αντιληπτικό κόστος: Τα τρεξίματα 15:15 σε ευθεία γραμμή στο 120% της MAS παρέχουν υψηλή αερόβια διέγερση με μέτρια αναερόβια συσσώρευση [1]. Η εισαγωγή στροφών shuttle μεγιστοποιεί την αναερόβια γλυκολυτική συμβολή και αυξάνει τη βαθμολογία υποκειμενικής αντίληψης κόπωσης της συνεδρίας (sRPE) κατά 1,7 ± 0,4 αυθαίρετες μονάδες [1]. Στο σύντομο HIIT, το sRPE κυμαίνεται κατά μέσο όρο στο 7,1 στα 10 («πολύ δύσκολο»), αν και είναι χαμηλότερο σε αθλητές με V˙O2max>55 mL⋅kg−1⋅min−1 [1].
  • Κλιμάκωση γλυκόλυσης: Υπό σταθερά διαστήματα έργου προς ανάπαυση, η συσσώρευση γαλακτικού στο αίμα κλιμακώνεται ανάλογα με την ταχύτητα τρεξίματος: το 100% MAS αποδίδει 2–4 mmol/L, το 105% αποδίδει 4–6 mmol/L, το 110% αποδίδει 6–10 mmol/L και το 115% MAS φτάνει τα 10–15 mmol/L [12].
  • Παρεμβολή στη σύγχρονη προπόνηση: Το HIIT «Τύπου 1» χαμηλού γαλακτικού (<4 mmol/L) περιορίζει την απώλεια ισχύος μετά την άσκηση στο 2% έως 3% τις ημέρες προπόνησης δύναμης, ενώ τα σχήματα υψηλότερης έντασης προκαλούν πτώση 8% έως 12%, επιδεινώνοντας το φαινόμενο παρεμβολής [12].

Διαχείριση της νευρομυϊκής κόπωσης

Συνεδρίες διαλειμμάτων με πανομοιότυπη καρδιοαναπνευστική επιβάρυνση μπορούν να προκαλέσουν εξαιρετικά διαφορετικά νευρομυϊκά και μυοσκελετικά φορτία ανάλογα με τη μορφή τρεξίματος, το έδαφος και τη συχνότητα επιταχύνσεων [18, 20]. Οι αθροιστικοί όγκοι μπορούν να φτάσουν τα 6 έως 8 km στο vV˙O2max ανά συνεδρία στους δρομείς, επιβάλλοντας μεγάλες απαιτήσεις στα κάτω άκρα [18].

Οι μικρόκυκλοι HIIT υψηλής πυκνότητας προκαλούν οξείες μειώσεις της απόδοσης [16]. Σε αθλητές ομαδικών αθλημάτων που ολοκλήρωσαν 11 συνεδρίες HIIT σε διάστημα 6 ημερών, η RSA μειώθηκε κατά 3,8%, το ύψος του άλματος με αντίθετη κίνηση (countermovement jump) υποχώρησε κατά 8,4% και η αποδοτικότητα πολλαπλών αναπηδήσεων μειώθηκε κατά 17,4% [16]. Αυτές οι παράμετροι επανήλθαν στις αρχικές τιμές μετά από 72 ώρες ανάνηψης, γεγονός που συνέπεσε με παροδικές αυξήσεις στον μυϊκό πόνο και την κρεατινοκινάση χωρίς μεταβολές στην C-αντιδρώσα πρωτεΐνη ή την ουρία [16]. Η εξισορρόπηση της διάρκειας των διαλειμμάτων, των ταχυτήτων ενεργητικής αποκατάστασης και του όγκου αλλαγών κατεύθυνσης επιτρέπει στο καρδιοαναπνευστικό ερέθισμα να παραμένει υψηλό, διατηρώντας παράλληλα την υπολειπόμενη νευρομυϊκή κόπωση εντός διαχειρίσιμων χρονικών ορίων αποκατάστασης [16, 18, 24].

Βιβλιογραφία

Πηγές ιστού

  1. The Acute Effects of Short-Bout High-Intensity Interval Training ...
  2. A Meta-Comparison of the Effects of High-Intensity Interval ...
  3. Effects of high-intensity interval training on physical fitness ...
  4. 30-15 Intermittent Fitness Test
  5. The 30-15 Intermittent Fitness Test – two decades of ...
  6. The 30-15 intermittent fitness test (30-15 IFT ) setup.
  7. Adaptations to Optimized Interval Training in Soccer Players
  8. Adaptations to Optimized Interval Training in Soccer Players
  9. Estimating Maximal Aerobic Speed in Academy Soccer ...
  10. Comparison of Long and Short High-Intensity Interval Exercise ...
  11. Most athletes still run “long slow miles” thinking it builds fitness. ...
  12. 6 Methods to Transform Athletic Performance with ...
  13. Short-HIIT for field-sports: Programming across the season ...
  14. Study design. 30-15IFT = 30–15 Intermittent Fitness Test ...
  15. Effects of high-intensity interval training on physical fitness in ...
  16. Markers for Routine Assessment of Fatigue and Recovery in ...
  17. (PDF) Repeated sprint training induces prolonged residual ...
  18. High-Intensity Interval Training, Solutions to the ...
  19. High-intensity interval training, solutions to the ...
  20. High-Intensity Interval Training, Solutions to the ...
  21. (PDF) High-Intensity Interval Training, Solutions to the ...
  22. Publications
  23. Faster intervals, faster recoveries - intensified short VO2max ...
  24. How Much Rest Should I Take During VO2 Max Workouts
  25. Interval training for vo2max improvement

Σχετική έρευνα

TrainingΕνδυνάμωση λαβής χωρίς περιορισμό στον όγκο των βαριών έλξεων

Η άμεση προπόνηση της λαβής πρέπει να προγραμματίζεται στο τέλος των προπονήσεων και να εξισορροπείται με ασκήσεις εκτεινόντων, ώστε να αποφεύγεται η κεντρική κόπωση και ο ερεθισμός του αγκώνα. Η χρήση ιμάντων άρσης (straps) στα κορυφαία σύνθετα σετ εξασφαλίζει ότι οι στοχευόμενοι μύες της πλάτης και των ισχίων λαμβάνουν πλήρες ερέθισμα, χωρίς το σετ να διακόπτεται πρόωρα λόγω κόπωσης της λαβής.

TrainingΣυνδυασμός Βαριών Ασκήσεων και Πλειομετρικών: Σειρά και Διαλείμματα

Ο συνδυασμός βαριών πολυαρθρικών ασκήσεων με βαλλιστικές κινήσεις ενισχύει τη δύναμη και την ισχύ, αρκεί να μεσολαβεί διάλειμμα περίπου 4 έως 7 λεπτών για να υποχωρήσει η κόπωση. Μικρότερα διαλείμματα κάτω των 2 λεπτών μειώνουν την εκρηκτικότητα, ενώ δομές όπως τα cluster sets διατηρούν την ταχύτητα κίνησης.

TrainingΑσκήσεις Τεχνικής στην Αναρρίχηση: Προγραμματισμός για Μέγιστη Μεταφορά Δεξιοτήτων

Για να μεγιστοποιηθεί η μεταφορά δεξιοτήτων σε δύσκολα project, οι σύνθετες ασκήσεις αναρριχητικής τεχνικής πρέπει να προγραμματίζονται νωρίς στις προπονητικές μονάδες, όταν η νευρομυϊκή κόπωση είναι χαμηλή, αξιοποιώντας την κινητική μεταβλητότητα και αντιπροσωπευτικούς περιορισμούς έργου. Η στοχευμένη εξάσκηση σε ευκολότερο πεδίο μπορεί να τοποθετείται στο τέλος των προπονήσεων για την οικοδόμηση κινητικής ανθεκτικότητας υπό συνθήκες κόπωσης, αν και οι ασκήσεις πρέπει να προσομοιάζουν στενά το εξωτερικό περιβάλλον-στόχο για να διασφαλιστεί η σωστή μεταφορά.

TrainingΠώς να δυναμώσετε τη λαβή σας χωρίς να επηρεάζονται τα βαριά τραβήγματα

Για να αποτρέψετε την κόπωση της λαβής από το να παρεμποδίσει τα βαριά τραβήγματα, η άμεση προπόνηση λαβής θα πρέπει να περιορίζεται σε 2–3 σετ, 1–2 φορές την εβδομάδα, στο τέλος των προπονήσεων έλξης. Επειδή οι πολυαρθρικές ασκήσεις έλξης παρέχουν ήδη σημαντικό έμμεσο ερέθισμα, οι υψηλότεροι όγκοι και οι στρατηγικές προεξάντλησης μπορούν να υποβαθμίσουν την απόδοση και την αποκατάσταση.

TrainingΣυχνότητα στο Squat: Χτίζει Περισσότερη Δύναμη το Μοίρασμα του Εβδομαδιαίου Όγκου;

Η κατανομή του εβδομαδιαίου όγκου squat σε υψηλότερη συχνότητα δεν αυξάνει τη μέγιστη δύναμη όταν ο συνολικός όγκος και το φορτίο εξισώνονται. Ωστόσο, το μοίρασμα των σετ σε περισσότερες προπονήσεις μειώνει σημαντικά την υποκειμενική κόπωση ανά προπόνηση και βοηθά στη διατήρηση της ταχύτητας της μπάρας.

TrainingΡυθμός στο Sled Push και Πτώση Ταχύτητας στο Τρέξιμο σε Υβριδικούς Αγώνες

Η υπερβολικά επιθετική κατανομή ρυθμού στο sled push προκαλεί απότομη αύξηση του γαλακτικού οξέος στο αίμα, κόπωση των τετρακεφάλων και κινηματικές αλλαγές που υποβαθμίζουν τον ρυθμό τρεξίματος που ακολουθεί. Ο διαχωρισμός των διαδρομών του έλκηθρου σε ελεγχόμενα τμήματα, η αξιοποίηση μηχανικών μοχλών και η προπόνηση σε τρέξιμο υπό συνθήκες κόπωσης (compromised running) ελαχιστοποιούν την πτώση του ρυθμού, παρότι κάποια επιβράδυνση παρατηρείται σε όλα τα επίπεδα αθλητών.

TrainingΓωνίες επικλινούς πάγκου: Άνω στήθος έναντι πρόσθιων δελτοειδών

Οι γωνίες επικλινούς πάγκου μεταξύ 30° και 44° μεγιστοποιούν την επιστράτευση του άνω στήθους, αποτρέποντας τους πρόσθιους δελτοειδείς από το να κυριαρχήσουν στην κίνηση. Γωνίες μεγαλύτερες των 45° μετατοπίζουν το κύριο φορτίο στους πρόσθιους δελτοειδείς και μειώνουν τη συνολική ενεργοποίηση του στήθους.

TrainingRPE έναντι Ποσοστών για Δύναμη και Διαχείριση Κόπωσης

Ο αυτορρυθμιζόμενος καθορισμός φορτίου με βάση τον δείκτη υποκειμενικής κόπωσης (RPE) αποδίδει ίσα ή ελαφρώς ανώτερα κέρδη μέγιστης δύναμης σε σύγκριση με τα σταθερά ποσοστά του 1RM. Το κύριο πλεονέκτημά του είναι η προσαρμογή στην ημερήσια ετοιμότητα και κόπωση, αν και η αποτελεσματικότητά του βασίζεται στην ακριβή εκτίμηση της εγγύτητας στην αποτυχία.

Κατηγορίες